Vier de cycli van de natuur: Sabbats
Ontdek de magische jaarfeesten die het ritme van de natuur volgen. Hekserij geef je door!
Wat zijn Sabbatfeesten?
Wiccans, Druïden en andere gelijkgestemden vieren gedurende het jaar een aantal, van oudsher Keltische, feesten. Zij volgen hierbij het Keltisch Jaarwiel. In principe is Wicca niets anders dan het in contact zijn met de natuur en dit op een religieuze manier beleven.
De jaarfeesten (Sabbats) markeren in essentie de hoogtepunten en overgangspunten van de seizoenen. Een jaarwiel maakt dit op een mooie manier zichtbaar.
De jaarfeesten en de natuur
De Sabbats zijn diepgeworteld in de cycli van de natuur. Ze vieren de vruchtbaarheid van het land, de oogst, en de terugtrekking van het leven in de winter. Elk feest heeft zijn eigen unieke energie, rituelen en betekenis, die ons helpen ons te verbinden met de aarde en haar onveranderlijke ritmes. Het is een manier om te eren wat is geweest en vooruit te kijken naar wat komen gaat.
Waarom zijn Sabbats belangrijk?
Door de Sabbats te vieren, versterken we onze band met de natuur en onze spirituele reis. Ze bieden momenten van reflectie, dankbaarheid en vernieuwing. Deze feesten zijn niet alleen tradities, maar levende praktijken die ons helpen bewust te blijven van de veranderingen om ons heen en in onszelf. Hekserij geef je door, en met deze feesten delen we de wijsheid van generaties.
De Sabbats
(Grote Sabbat) Heksennieuwjaar: 31 oktober met Samhaim (‘sauwèn’) – valt gelijk met Halloween. Volgens Wicca is op deze dag de grens tussen de wereld van de levenden en de doden het dunst, en daarom is deze dag bij uitstek geschikt om in contact te komen met overledenen. Veel heksen geloven in reïncarnatie. Na de dood sterft wel je lichaam, maar niet je ziel. Zolang je nog lessen te leren hebt, keer je terug naar deze wereld – in een ander lichaam, of als bijv. een dier.
(Kleine Sabbat) 21 december: Yule (‘joel’), de midwinter, winterzonnewende. Dit is de korste dag met de langste nacht van het jaar. Het is een feest voor de godin, die in de aarde het nieuwe leven in zich draagt, een belofte van vruchtbaarheid voor het komende jaar. De Kerk heeft na veel geharrewar over de geboortedatum van Jezus Christus besloten zijn geboorte te vieren rond deze datum, om van dit heidense lichtfeest iets christelijks te maken. Maar Jezus werd waarschijnlijk ergens in het voorjaar geboren. De eerste Christenen vierden geen kerst.
(Grote Sabbat) 1 februari: Imbolc. Dit is gemiddeld genomen de koudste dag van het jaar. Vanaf nu worden de dagen warmer. Het is het feest van het licht. Het is de tijd waarin de natuur de aarde opnieuw omgeploegd en bevrucht wordt. Veel heksen vereren op deze dag Brigid, een Iers-Keltische vruchtbaarheidsgodin. We komen immers allemaal voort uit de buik van onze moeder en we zullen allemaal terugkeren naar de buik van moeder aarde.
(Kleine Sabbat) 21 maart: Ostara, de lente-equinox, op deze dag zijn donker en licht in evenwicht. Zoals Yule de belofte van bevruchting inhoudt, houdt Ostara de belofte van geboorte in. Het is een lentefeest ter ere van de lentegodin Ostara. Er werden eieren verstopt in de akker om hem vruchtbaar te maken. In de natuur is groei duidelijk te zien. Symbolen van deze vruchtbaarheid zijn de eieren, konijnen en bloemen. De haas was eigenlijk een kip die constant haar eieren verstopte, dit ontstemde Ostara dusdanig dat zij de kip in een haas veranderde met als opdracht de eieren te zoeken. Zo is is de paashaas ontstaan. De naam Ostara komt ook terug in het Engelse woord Easter en het Duitse woord Ostern, benamingen voor het Christelijk Paasfeest.
(Grote Sabbat) 1 mei: Beltain (‘Belteen’), het feest voor de zonnegod Bel, de geboorte van de jonge god van het leven. Beltane is samen met Samhain de belangrijkste sabbat die de heks viert. Deze 2 feesten zijn elkaars tegenpolen in de cyclus van het jaar. Samhain staat voor de dood en Beltane voor het leven. Nog steeds worden in de dorpen meipalen opgericht, die versierd worden met linten. Daaromheen wordt dan gedanst. Het is een feest van vrolijkheid voor het nieuwe leven in de natuur.
(Kleine Sabbat) 21 juni: het midzomerfeest, zonnewende, Litha. De zon staat nu op haar hoogste punt, het is de langste dag van het jaar. Vanaf nu worden de dagen langzaam weer korter. De natuur staat in volle bloei en wordt rijp.
(Grote Sabbat) 1 augustus: Lughnasadh (‘loe na da’) ook wel Lammas genoemd, een oogstfeest. Aan de ene kant is dat een blij feest; de oogst van het afgelopen jaar wordt binnengehaald. Die oogst helpt je de wintermaanden door te komen en kun je bovendien gebruiken als nieuw zaaigoed (ook figuurlijk). Maar het is ook treurig, want het levende graan moet worden gekapt en gedood; je dood dus eigenlijk de kracht van de natuur. Met Lughnasadh wordt daarom ook gevierd en gerouwd dat de oude god zichzelf offert. Hij moet sterven zodat de godin weer vruchtbaar kan worden. Eigenlijk keert hij weer terug naar de godin, uit wie hij is voortgekomen.
(Kleine Sabbat) 21 september: Mabon, herft-equinox. De dag en nacht zijn weer even lang. De duisternis zal de overhand krijgen op het licht. Feest om terug te kijken naar de afgelopen maanden en dankbaar te zijn voor de goede dingen in het leven.
Bronnen: